چارشمبه آخر ماه صفر رفتی دیریا ؟

چهار شنبه آخر ماه صفر هسته که وا چکو چوکو قرار مُنهاد بریم دیریا نحسی ای ماه از جون خو در بکنیم . صبح از خوو پا بودیم و رَغبَن مُکرد و رفتیم از پشت ترمینال رفتیم طرف لـُو تیو . تا یادم نرفتن بگم که درخونه غلم شو هم رفتیم ولی مُمِش ایگفت : صُحب شِفـَک مَنشوَه خو ایسید و در بو .

 ما  مه هم وا مصیب و جونگیر راه خو مُکشید و رفتیم . بعد از هیلهَ  ورزش کردن و دُو دُوَ کا دمبال هم دگه خسته بودیم و مخواست که بریم نه هو . یک هو مصیب ایگفت که چوکو بریم اون طرف بگینیم چه بودن که شلوغن ، همه مهمون نوروزی او جمع بودن ؟ ما هم یه خورده که راه رفتیم رسیدیم پهلوشو از دور یه صدایی شهنده که شگفته : تفریح دریا ، تفریح دریا 500

                                   

                                      ( ای هم عکس مهمون نوروزین که از غلم عکس اگفتن )

هندیم بر بگردیم که بریم او طرف تر جون خو بشوریم که جونگیر ایگفت ای صدا آشنان به گمونم صدای غلمن . بریم نزدیک تر تا مطمئن بشیم . بله جونگیر راست شگفته . خوده خونه خرابیش هسته !

رفتیم پهلوش مگفتی ناخدا تفریح دریا چند ؟

 ایگفت 500  خالو 500

که یه دفه متوجه ما بود و جا ایخا . ما هم مزد زیر خنده که اُشکُم مو درد ایکه . البته غلم یکم هم ناراحت بو چون ایناواسته ما بفهمیم . ولی خوب خودمونیم کار خنده داری شکرده دگه سر مهمونوی نوروزی کلاه شنهاده ، آخه یه دور وا مَنشوهَ سوار کردن که کرایه اش 500 تومان نابو .حتما غلم به ای پول نیاز ایشه که کارو اکنت .

      

                                                     ( غلم / مصیب / جونگیر )

 بگذریم بی ما هم سوار منشوه ایکرد و نزدیک دو سه سر که از بَر دور بودیم جَکیدیم نه هو البته مه ِرستهَ مزد ، با دَس اِشنو برگشتیم به بر یه تا دَبالهَ هم هو دیریا اُموارد به بی بی م که روی دس و پا خو بریزد و نحسی ای ماه صفر از خودیش در بکنت . !

شما چه تکرد؟ رفتی دیریا ؟

       

رَغبَن مُکرد = صبحانه خوردیم

لـُو تیو = کنار دریا

هیلهَ = کمی / کم / یه خورده  

دُو دُوَ کا = دویدن

اُشکُم مو = شکم مون

مَنشوهَ = قایق پارویی

دو سه سر = اندازه قد دو الی سه نفرروی هم

بَر = صاحل

جَکیدیم نه هو = پریدیم توی آب

ِرستهَ = پارو

دَس اِشنو = شنا

دَبالهَ = دبه / بطری

نوروز رسید و دگه اون بلبل خوشخون نخوندن

حالا دگه همراه شما بوی بهارن

بلبل نزدن چَه چَه و چلچلهَ نَجارن

دنیا دگه از بوی بهار سر خوش و مستن

انگار که لوتی نزدن وا کمری زنگوله بستن

نوروز رسید و دگه اون بلبل خوشخون نخندن

پارسال ر و یک سال پر از بار نهندن

جمعی نزدن چاکه و کیکنگ به ایام

که ای سال برهَ سال پر از بار نهندن